Wenus z kilo - zamiast prologu

 

Co by było, gdyby figura Wenus z Milo nigdy nie straciła swoich gładkich marmurowych rąk? Czy wtedy nadal byłaby jedną z najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych rzeźb na świecie? Czy wtedy również stałaby się ideałem piękna kobiety, opisywanym przez poetów i podziwianym przez innych? Czy może raczej stałaby się kolejnym zwykłym posągiem, jak wiele jej podobnych, omszałym, zapomnianym, stojącym w kącie i nikomu nie znanym?

No właśnie, co by było gdyby?

Co by było, gdybyśmy zdecydowali się zrobić coś innego zamiast tego, co naprawdę zrobiliśmy? Czy wtedy nasze życie wyglądałoby inaczej? Czy ta druga decyzja rzeczywiście byłaby się dla nas lepsza? Czy może z czasem okazałyby się gorsza? Ale jak to sprawdzić? Czy w ogóle można to sprawdzić?

A może…

Może w ogóle nie warto tego sprawdzać?

Bo może każda podjęta przez nas decyzja ma swoje lustrzane odbicie? Może gdzieś tam, w innym, równoległym świecie, również toczy się życie i gdy my tutaj skręcamy w lewo, tamten ktoś idzie w prawo? Albo gdy my się boimy i wahamy, tamci działają odważnie i bez wątpliwości? A gdy my płaczemy, oni się śmieją albo na odwrót?

Dlaczego nie, przecież świat od zawsze był pełen przeciwstawień!

Jest dzień i noc, yin i yang, słońce i deszcz, prawo i lewo, góra i dół, pozytyw i negatyw, awers i rewers, wschód i zachód, a każdy koniec ma gdzieś swój początek.

I każdy ma swoje odbicie w lustrze.

I każdy, niezależnie od tego jak bardzo mocno by się nie starał, nigdy tak naprawdę siebie nie zobaczy, a swoją osobę będzie znać wyłącznie ze swoich wyobrażeń o sobie, ze zdjęć, filmów lub ewentualnie z lustra.

A przecież w lustrze to, co w realu jest po prawej stronie, tam widać po lewej…

Zawsze na odwrót i nigdy do końca prawdziwie.

Co oznacza, że zawsze jest nadzieja, po obydwu stronach lustra. 

Bo jeśli jest Wenus z Milo, to przecież także, gdzieś tam, może istnieć Wenus z kilo. 

Do tego równie podziwiana i pożądana, a kto wie, może nawet bardziej? 

Bo nikt nie decyduje o własnej atrakcyjności, to wyłącznie sprawa cudzego podniebienia, jak zauważył Witold Gombrowicz.

I tej wersji będziemy się trzymać.

 

#Wenuszkilo #nadzieja #bezretuszu

Wenus z Milo (Afrodyta z Melos) - marmurowa rzeźba z okresu hellenistycznego z ok. 130–100 r. p.n.e., przedstawiająca boginię miłości, piękna, pożądania i płodności, nazywaną w Grecji Afrodytą, a w Rzymie – Wenus. Półnaga od góry postać kobiety stoi lekko pochylona, ubrana jednie w opadającą na biodra szatę. Jej lewa noga jest lekko zgięta i wygląda jakby kiedyś była na czymś wsparta, przypuszczalnie na żółwiu. Jest to bardzo prawdopodobne i nawiązywałoby do greckiego mitu o bogini Afrodycie, która wynurzyła się z morskich fal. Rzeźba ma 2,02 metra wysokości i wykonana została z marmuru paryjskiego. Jej twórcą był przedstawiciel tzw. szkoły rodyjskiej, być może Aleksander z Antiochii. Oryginalna figura miała prawdopodobnie obydwie ręce i istnieją teorie, że w oryginale Wenus lewą rękę wspierała na niewysokiej kolumnie, a w dłoni trzymała jabłko.

Marmurowa bogini Wenus została znaleziona przez greckiego wieśniaka w 1820 roku w okolicach teatru na terenie akropolu w Adamas, głównym porcie greckiej wyspy Milos, leżącej w archipelagu Cyklad na Morzu Egejskim. Posąg, wówczas jeszcze kompletny, został natychmiast zakupiony przez francuskiego żeglarza Jules’a Dumont d’Urville w imieniu markiza de Rivière, francuskiego ambasadora w Turcji. Według legendy, figura straciła ręce podczas morskiej katastrofy, gdy statek żeglarza d’Urville’a roztrzaskał się o skały w pobliżu wyspy. Brak rąk nie przeszkodził jednak wcale, aby rzeźba nadal wzbudzała zachwyt i pożądanie godne królów. Markiz de Rivière sprezentował bowiem Wenus królowi Ludwikowi XVIII, który powrócił na tron Francji po przerwie na rządy Napoleona. 

W 1821 roku posąg został umieszczony w muzeum w Luwrze i niemal natychmiast stał się jednym z najcenniejszych zgromadzonych tam dzieł sztuki i do dziś można go tam podziwiać.

A postać Wenus z Milo nie przestaje inspirować i zachwyca kolejne pokolenia. Powstało o niej ponad siedemdziesiąt wierszy w różnych językach, wpłynęła na sztukę XIX wieku oraz znacząco na ruch surrealistyczny na początku XX wieku. Wenus z Milo była też prezentowana w wielu współczesnych projektach artystycznych i filmach oraz wykorzystywana w reklamach. [i] 

Rzeźba Wenus z Milo zainspirowała także niniejszy blog.

 

 [i] Opracowano na podstawie Wikipedii – wersja polska oraz Wikipedia, The Free Encyclopedia – English version

Gdzie nie zagląda słońce, tam zagląda lekarz...

 Agnieszka Dydycz

PROSZĘ SIĘ ROZLUŹNIĆ. Opowieści dojrzałego ginekologa

Gdzie nie zagląda słońce, tam zagląda lekarz... przysłowie włoskie

A teraz zajrzymy i my!

W tajniki swojej pracy wprowadzi nas doktor Rafał, ginekolog pełen empatii dla wyzwań związanych z naturą ciała kobiety. Typ lekarza, o którym marzy każda pacjentka: czujny, troskliwy, profesjonalny. Nic dziwnego, że pacjentki zwierzają mu się z najskrytszych problemów i dzielą się swoimi wątpliwościami. Bo w tym gabinecie nikt ich nie oceni ani nie wyśmieje. I chociaż dr Rafał sam miewa prywatne problemy, zawsze chce im pomóc, więc nie tylko diagnozuje, lecz także szuka metod skutecznej komunikacji. A czego jeszcze uczy nas  ta historia?

☯ Że jesteśmy ważne i różne.

☯ Że należą się nam troska i szacunek.

☯ Że mamy prawo czuć zawstydzenie, ale warto je pokonać, bo ostatecznie to my na tym wygramy.

☯ Że kobieta to człowiek, ale jednocześnie zupełnie inny organizm niż ten mężczyzny. To także biologia i fizjologia, czasem wstyd i napięte mięśnie, i jeszcze bardziej napięte życie.

Bo większość kobiet idzie do ginekologa nie tylko z ciałem, ale też ze swoją historią. Z dawną traumą, z aktualną niepewnością, czasem z poczuciem, że może przesadzam może to nieistotne, może lepiej nie mówić? A jednak wszyscy mamy prawo mówić. O ciele, o emocjach. I o tym, że rozluźnienie jest ostatnią rzeczą, jaką czujemy w gabinecie lekarskim.

Dlatego w tej książce oddajemy głos lekarzowi, który postanowił opowiedzieć nam wszystko to, co zazwyczaj zostaje za zamkniętym drzwiami. Opowiada o kobietach nie jak o przypadkach, ale jak o bohaterkach dnia codziennego. I nie jest poradnik medyczny. To ludzka, ciepła, czasem lekko autoironiczna opowieść o tym, że empatia wcale nie przeszkadza w pracy. Wręcz przeciwnie – czasem leczy bardziej niż recepta. Dlatego po tej lekturze żadna kobieta nie będzie się już więcej bała wizyt u ginekologa, a mężczyźni będą mogli lepiej zrozumieć i docenić, co muszą znosić bliskie im kobiety. Przez całe życie! Inni również będą zadowoleni, bo z najróżniejszych przygód doktora Rafała, także tych prywatnych, jego samego oraz jego nastoletnich bliźniaków, każdy znajdzie coś szczególnego i ważnego właśnie dla siebie.

Bo w życiu, jak w medycynie - nie wystarczy dobry lekarz i celna diagnoza, potrzebna jest jeszcze nasza wola działania i współpraca, gdyż bez naszego udziału, żaden nawet najbardziej wypasiony pakiet medyczny czy nowoczesne terapie nie zadziałają!

Facetowi naprawdę trudno jest sobie wyobrazić, co czuje kobieta podczas wizyty u ginekologa. A co czuje ginekolog? Polubiłem doktora Rafała – a jeszcze bardziej jego bliźniaki. I potwierdzam, rozmowy z dziećmi są najbardziej inspirujące! Bartłomiej Topa

 

Jak mówić, także o sobie

Jeśli ktoś sam siebie określa jako trzeci wiek, będzie stosownie traktowany, trzecioligowo… 

Srebrny wywiad z Agnieszką Dydycz

• Barbara Górnicka-Naszkiewicz
• Post category:Wywiad
• Post comments:
  

Jak język wpływa na nasz dobrostan? 

Co robić, gdy mamy nawyk mówienia o sobie krytycznie? 

Jak język może zmienić postrzeganie siebie i świata? 

O tym rozmawiam z Agnieszką Dydycz, pisarką, certyfikowanym tutorem, coachem i mentorem, autorką książek:

Nigdy nie będę wyższa. Ale mogę być szczęśliwsza i Nigdy nie będę młodsza. Ale kto mi zabroni próbować!

„Przez język do serca” – taki tytuł mają Pani warsztaty o wpływie języka na samopoczucie. Proszę wyjaśnić, jak język wpływa na nasz dobrostan?

Jest takie powiedzenie w języku polskim, które twierdzi, że „przez żołądek można trafić do serca”. Ja mam swoją teorię, że nie chodzi tu jedynie o serce wybranka czy wybranki, lecz także o nasze samopoczucie i pewnie każdy z nas przynajmniej raz tego doświadczył. Zjedliśmy coś, co nam zaszkodziło albo zjedliśmy o wiele za dużo czegoś pysznego, ale mało zdrowego, a potem musieliśmy zmierzyć się ze skutkami ubocznymi naszego, mówiąc wprost, obżarstwa. Można więc śmiało stwierdzić, że w temacie zdrowego odżywania mamy już pewne doświadczenie i jesteśmy ekspertami, przynajmniej w teorii. Niestety, gorzej radzimy sobie ze słowami i najróżniejszymi informacjami, które płyną do nas z każdej strony i o każdej porze dnia i nocy.  A przecież ze słowami jest podobnie jak z pokarmem: wszystko, co przeczytamy lub usłyszymy nasz mózg przerobi na swoje decyzje, z których skutkami ubocznymi to my sami będziemy musieli się zmierzyć, podobnie jak z niestrawnością…

Tak, przez język również można trafić do serca lub jeszcze szybciej z niego wylecieć. Bo przecież wśród słów i informacji, są komunikaty najróżniejsze, poczynając od tych pozytywnych, niezwykle ważnych i prawdziwych, poprzez te nieważne oraz zupełnie nieistotne, a kończąc na tych negatywnych czy celowo zmanipulowanych.

Pełna treść wywiadu - w poniższym linku.

https://www.super-senior.pl/jesli-ktos-sam-siebie-bedzie-okreslal-jako-trzeci-wiek/

_Przez język do serca - Rozmowa w Radio Warszawa

Zachęcam do wysłuchania rozmowy, a następnie do... 

własnych definicji oraz refleksji na temat mocy słów, człowieczeństwa, sztucznej inteligencji w kontrze do naszych uczuć i emocji, aktualizacji, interpretacji i umiejętności wyboru, a także...

dojrzałości, starości i ich atrakcyjności. I niezależnie od naszych osobistych wniosków na każdy z tych tematów, pamiętajmy, że wszystko, co usłyszymy lub przeczytamy, wpłynie kiedyś na nasze decyzje, a w rezultacie na nasz dobrostan i nasze życie.

😉

Gen 2024 05 23 na playliście Twoja generacja (soundcloud.com)

Mariusz Dorot Radio Warszawa 106,2 - dziękuję za trudne pytania!

Jak napisać dobrą książkę...

 

Jak napisać dobrą książkę

 W odpowiedzi na liczne prośby i pytania, jak powstała książka „Nigdy nie będę wyższa. Ale mogę być szczęśliwsza!”, zdecydowałam się uchylić rąbka tajemnicy. A było to tak…

Dzięki szefowej jednej z najlepszych bibliotek na Mokotowie, pani Elżbiecie Frankiewicz, na początku roku 2021 r. poznałam właścicielkę SILVER oficyna wydawnicza, cudowną Iwonę Krynicką. Spotkałyśmy się na kawie, polubiłyśmy od pierwszego uśmiechu i wtedy obiecałam jej spontanicznie, że specjalnie dla niej… napiszę książkę. Pomysł główny oraz tytuł miałam już od dawna gotowy. Zawdzięczam go mojej serdecznej przyjaciółce Małgorzacie Sierański. A inne pomysły powstawały na bieżąco, także podczas warsztatów rozwojowych dla kobiet pt. „Wzór na szczęście, czyli jak szukać, żeby znaleźć”, które prowadzę. Inspiracje zbierałam także podczas lektur klasyki polskiej, jak powieści Tadeusza Dołegi-Mostowicz czy amerykańskiej - „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell. Byłam też świeżo po „The Dutchess: The Untold Story” Penny Junor, gdyż zawsze fascynowały mnie skomplikowane, lecz koniecznie romantyczne i zarazem skomplikowanie soczyste związki. Ten fikcyjny, Scarlet O’Hara i Rhett Butler oraz ten, jak najbardziej realny – książę Karol i księżna Camilla. Inne wątki, które chciałam poruszyć w swojej opowieści to relacja dorosła matka – dorosła córka, joga oraz prawdziwa przyjaźń.

I tak oto z głową pełną inspiracji wyjechałam na rodzinne wakacje nad morzem. Z drugą równie ważną misją ukrytą w sercu... Napisać opowieść, po której każda czytelniczka poczuje się lepiej i z nowa energią i nadzieją spojrzy w przyszłość. W Helu zamieszkaliśmy u cudownej pani Eli. Troszczyła się o mnie parząc mi kawę, która, po miłości, jest moim drugim podstawowym paliwem napędowym. 😉 Pani Ela raczyła mnie także opowieściami o swoim życiu, a ja je wszystkie notowałam, bo było ich tyle, że wystarczyłoby na cztery książki, a nie tylko na jedną! A gdy gospodyni zajmowała się swoimi sprawami, pilnował mnie jej mops Maks, nieco liniejący, ale jakże uroczy! Świeciło słońce, lśnił księżyc, mewy skrzeczały, a świerszcze śpiewały i w takich cudownych warunkach powstała blisko połowa #nigdyniebędęwyższa. Oczywiście były też rodzinne wycieczki rowerowe, plaża, morze oraz spacery i rozmowy z moim Miszczem, czyli synem lat wtedy 13. Ich efekt również znalazł się w książce. Bo czy wiedzieliście na przykład, co to jest i jak przyjemna może być imersja?

Po powrocie do domu zebrałam kilka kolejnych historii... Okazało się, że znajoma, stateczna matka dorosłym dzieciom, wyszła ponownie za mąż za kolegę z dzieciństwa. Inna, po 40 trudnych latach pt. „dam mu jeszcze jedną szansę”, zdobyła się na odwagę, by rozstać się z mężem alkoholikiem i zacząć cieszyć się życiem, a znajomy lat 84, zaręczył się ze swoją przyjaciółką lat 75. Dzięki nim dostałam nie tylko kolejne inspiracje, ale i potwierdzenie, że na szczęście w życiu NIGDY nie jest za późno. Dlatego pisałam, pisałam, aż… napisałam opowieść o nas i dla nas. O tym, że na nasze szczęście przede wszystkim MY sami musimy sobie pozwolić! I tak bardzo zaprzyjaźniłam się z główną bohaterką, że nie mogłam się z nią rozstać i choć premiera #nigdyniebędęwyższa odbyła się w kwietniu br. ja pisałam dalej. Także podczas tegorocznych wakacji w Helu. Tworzyłam, popijałam kawę i jadłam truskawki z przerwami na wspierające spotkania autorskie w bibliotekach lub z czytelnikami podczas Pleneru Literackiego w Gdyni. A zatem - na początku roku 2023, spodziewajcie się nowej opowieści pt. „Nigdy nie będę młodsza. Ale kto mi zabroni próbować!” 😊

Bo jak powiedziała jedna z czytelniczek: „Przekaz tej historii jest tak pozytywny i obiecujący, że i mnie jako czytającej udziela się to nieoczekiwane jej szczęścia, którego bohaterka nie spodziewała się jeszcze doświadczyć. Sama też odczuwam niesamowicie pozytywną energię i zapał do działania - tak jakbym to ja sama doświadczała tych wspaniałych przeżyć. Ale jak wynika z tej opowieści wszystko jest możliwe więc tego będę się trzymać i mam poczucie, że mnie też spotka coś fajnego, i tę dobrą pozytywną energię, która motywuje. Gratuluję, wspaniale Pani pisze, a ja czekam na ciąg dalszy!”

Dlatego piszę dalej i gorąco wierzę w to, że wszystko, co najlepsze przychodzi do nas właśnie z wiekiem, lecz… tylko wtedy, gdy sami tego chcemy! Do zobaczenia!

PS do Niecierpliwych – bądźcie wyrozumiali, proszę, pisze się nieco wolniej niż czyta 😉

PS specjalnie do Marysi Winiarskiej – dziękuję za Twoje piękne słowa na okładce! A korzystając z okazji pozdrawiam serdecznie szanownego małżonka, którego to piękne imię, Wiktor, zostało wykorzystane w książce.

 

Czy warto ratować #małżeństwo?

 Czy warto ratować #małżeństwo?

Zarówno te bardziej, jak i te mniej doświadczone pary przechodzą kryzysy w związku małżeńskim. Oby wzloty i chwile wspólnego totalnego szczęścia trwały jak najdłużej, ale przecież zdarzają się też rozterki, a nawet upadki małżeńskiej miłości i wtedy właśnie pojawia się to pytanie: czy warto ratować małżeństwo? Czy zostać ze sobą za wszelką cenę, dla dzieci, dla rodziny, bo się przysięgało przed ołtarzem? Odpowiedź na to pytanie zawsze jest trudna i zawsze zależy od nas samych. Od każdego z osobna oraz od naszych wzajemnych relacji dzisiaj. Bo my już nie jesteśmy tacy sami jak wtedy, gdy mówiliśmy sobie zgodne tak. I być może dzisiaj każde z nas wypowiedziałoby swoje ‘tak’ w zupełnie innym momencie… Czy zatem warto ratować małżeństwo?

Jeśli coś kochasz, daj temu wolność. Jeżeli wróci do ciebie, jest twoje. Jeżeli nie wróci, oznacza to, że nigdy od początku twoje nie było. Król Salomon

Udane małżeństwo – oczekiwania versus rzeczywistość

Gdybyśmy dziś dostali ankietę z pytaniem: CZY WARTO RATOWAĆ MAŁŻEŃSTWO i do wyboru mielibyśmy pięć odpowiedzi, jak brzmiałaby ta nasza? ‘Zawsze, nigdy, czasem, nie wiem’. Opcję: ‘nie dotyczy’ chwilowo pominiemy, gdyż nasza ankieta została skierowana wyłącznie do ekspertów, czyli do osób, które pozostają w oficjalnym związku małżeńskim. Albo… właśnie w niego wstępują, występują lub już wystąpiły. Teoretyczne rozważania są dobre, ale wyłącznie w przypadku, gdy zamierzamy napisać pracę naukową, jednak żeby wypowiadać się na temat prawdziwego życia, warto mieć praktyczne doświadczenie.

No właśnie a’ propos doświadczenia. Ciekawe czy nasze odpowiedzi na temat ratowania małżeństwa byłyby dzisiaj identyczne z tymi, których udzielilibyśmy pięć lub dziesięć lat temu? Czy nadal byłyby takie same jak w dniu, w którym zawieraliśmy nasz oficjalny związek, głęboko wierząc, że będzie to małżeństwo szczęśliwe, małżeństwo idealne? Bo gdy jesteśmy zakochani i planujemy wspólną świetlaną przyszłość, rzadko myślimy o takich przykrych aspektach życia jak kryzys w małżeństwie, a tym bardziej jego rozpad.

Samotność w małżeństwie – razem, ale osobno

Samotność w małżeństwie? Białe małżeństwo? Totalna bzdura, nam nigdy coś takiego się nie przydarzy! My jesteśmy na to za mądrzy, za bardzo zakochani w sobie − zarzekamy się. I pewnie w to wierzymy, bo na wstępnym etapie naszego związku tak bardzo podoba się nam sam stan zakochania i fascynacji drugą osobą, że rzadko zastanawiamy się wtedy nad tym, co jest ważne w małżeństwie i czy na pewno małżeństwo dla obydwu stron oznacza to samo. Czy mamy stać się jednością, połączonymi połówkami tego samego jabłka? Czy może udane małżeństwo to współdziałanie, czasem nawet symbioza, ale nadal dwóch odrębnych, niezależnych jednostek, z których każda ma prawo do własnego zdania?

Dobre małżeństwo kiedyś i dziś

Odpowiedzi nie znajdziemy w sieci, a książki o małżeństwie też mogą dać nam bardzo różne recepty w zależności od światopoglądu ich autorów. Przecież jeszcze w dwudziestym wieku, za czasów młodości naszych babć i dziadków, podejście do obowiązków życiowych, w tym małżeńskich, było zupełnie inne niż jest teraz. Wtedy liczyło się dane słowo, przysięga i to, co ludzie powiedzą… W tamtych czasach odpowiedź na pytanie „Czym jest małżeństwo” była prosta i jednoznaczna: obowiązkiem, czasem nawet świętym obowiązkiem, który należy wypełnić niezależnie od naszych potrzeb i oczekiwań. Dobro rodziny stawało ponad dobrem jednostki, szczególnie, powiedzmy to wprost, ponad dobrem kobiety. Jeszcze inaczej było u zarania dziejów, gdy wymyślono instytucję małżeństwa. Bo była to po prostu transakcja handlowa pomiędzy dwoma rodzinami, która obydwu stronom miała przynieść konkretne korzyści i gdy sięgniemy do źródeł historycznych, przekonamy się, jak niewiele wspólnego miało wówczas małżeństwo z miłością czy stanem zakochania.

A dzisiaj jaka jest definicja udanego małżeństwa? Czy w obecnych wyemancypowanych czasach nie należałoby także zmienić naszych wyobrażeń na temat idealnego związku małżeńskiego? Czy dzisiaj potrafimy już oddzielić własne oczekiwania wobec małżeństwa od oczekiwań innych, na przykład rodziców i teściów? Czy ważniejsze będzie dla nas nasze dobro indywidualne, czy wspólne, czy może nadal najbardziej będziemy się przejmować tym, co ludzie powiedzą i czy zaakceptują nasz wybór? Jest też pytanie najtrudniejsze, czy dla dobra dzieci zawsze warto jest ratować małżeństwo, skazując się na samotność w związku. I kolejne, czy zmuszać się, by chodzić na terapię dla małżeństw i zwierzać się obcym osobom ze swoich najbardziej intymnych problemów, czy cierpieć indywidualnie, najlepiej w zaciszu własnego domu?

Czy warto ratować małżeństwo za wszelką cenę?

Myślę, że ci z nas, którzy mają nieco więcej lat niż dwadzieścia, wiedzą już z własnego doświadczenia, że niezależnie od naszych poglądów i przekonań prawdziwe życie nie zna pojęć ‘zawsze’ czy ‘nigdy’. Nie ma też czegoś takiego jak wzorzec idealnego małżeństwa, a to z tego prostego powodu, że każdy z nas jest inny i każdemu pasuje coś innego. Dlatego punktem wyjścia do odpowiedzi na pytanie z naszej ankiety CZY WARTO RATOWAĆ MAŁŻEŃSTWO? powinna być znajomość naszych osobistych wartości i potrzeb. Bo czy warto być z kimś, kto nas nie szanuje? Kto nie widzi, jak bardzo się zmieniliśmy, rozwinęliśmy i ile przybyło nam obowiązków od tego pięknego dnia, w którym składaliśmy przysięgę małżeńską? Czy warto ratować toksyczne małżeństwo, w którym ta druga osoba nie wspiera nas w zdrowiu i chorobie, nie chce być świadoma obowiązków, ale za to lubi egzekwować swoje prawa i tak naprawdę mamy wrażenie, że… czeka aż śmierć nas rozłączy?

Na czym polega małżeństwo?

A. A. Milne napisał w Kubusiu Puchatku słowa, które niekoniecznie skierowane są tylko do dzieci: Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej tam Prosiaczka nie było. Pamiętajmy więc, że szukając miłości, szukamy tak naprawdę siebie. Potrzebujemy miłości, by zaspokoić naszą potrzebę akceptacji i przynależenia, ale miłość nam służy i nas ubogaca wyłącznie pod warunkiem, że kochając, nie pozwalamy na przekraczanie naszych granic. Bo miłość jest albo jej nie ma, nie można jej wypożyczyć na jedną noc czy na wakacje i nie da się jej na kimś wymusić lub na nią zapracować.

A gdy już sobie uświadomimy na czym polega prawdziwa miłość, wtedy będziemy wiedzieli, jak odpowiedzieć na pytanie CZY WARTO RATOWAĆ MAŁŻEŃSTWO?, a bardziej konkretnie: czy i kiedy ratować nasz związek? Trwanie w małżeństwie nie rozwiąże za nas naszych problemów, my sami musimy to zrobić.

Książki o małżeństwie – gdzie szukać inspiracji do zmian

O tym, że książki o małżeństwie mogą dać nam różne, czasem nawet sprzeczne recepty w zależności od światopoglądu ich autorów, już było, ale czytać zawsze warto. Bo czytanie książek pozwala nam spojrzeć na nasze życie z dystansu. Podświadomie porównujemy losy bohaterów opowieści z naszymi życiowymi sytuacjami i wyborami, a potem zastanawiamy się, czy my zachowalibyśmy się podobnie, czy może nasze decyzje byłyby zupełnie inne. Tak właśnie robi Małgorzata, główna bohaterka powieści Nigdy nie będę wyższa. Ale mogę być szczęśliwsza!, która też jest w związku małżeńskim z długim stażem i również, jak niejedno z nas, przeżywa gorsze chwile. Ale ona nie boi się nazywać swoich wątpliwości po imieniu i nie udaje przed sobą, że wszystko jest cudowne, a jej związek to małżeństwo idealne. A przede wszystkim wie, że aby uratować związek małżeński, każda ze stron musi tego chcieć, a nie wyłącznie oczekiwać, że to ta druga strona się zmieni i dopasuje.

Bo dla prawdziwej miłości jesteśmy gotowi do największych poświęceń i zjemy nawet ryż z cynamonem, pomimo iż go nie znosimy, tylko że… prawdziwa miłość i autentyczny związek małżeński nigdy nie będą od nas tego wymagać! I niezależnie od tego, czy zdecydujemy się, by ratować małżeństwo, czy nie, pamiętajmy, że nie wszystko da się zmienić. Bo ja na przykład… nigdy nie będę wyższa, ale zawsze mogę być szczęśliwsza!

 https://silverow.pl/sklep/nigdy-nie-bede-wyzsza-agnieszka-dydycz/

 

Ekologiczna ekonomia, czyli reklama w cenie hipokryzji

Polecam ostatni magazyn ThinkThank online -  #bowarto mieć swoje zdanie na każdy temat.

Ekologia ostatnio zrobiła się modna. Do tego wręcz stopnia, że nie wypada się przyznać, iż zagadnienie to nas nie interesuje lub że mamy na jego temat odmienne zdanie. Niezależnie od osobistych poglądów, coraz częściej ekologia staje się nie tyko naszym świadomym wyborem, ale i skutecznym narzędziem sprzedaży, za którym oczywiście stoją ogromne pieniądze – do wydania i do zarobienia. Nie na darmo wszak słowa: „ekologia” i „ekonomia” mają wspólne łacińskie korzenie. Jednego tylko czasem im brakuje – spójności.

Cały tekst dostępny jest tutaj: https://think-tank.pl/ekologiczna-ekonomia-czyli-reklama-w-cenie-hipokryzji/